Neymar Jr. - Moja historia [Cz.3.]

Część 3.

- Wczoraj spotkałam Kasie. Powiedziała mi, że słyszała od ciebie dużo ciekawych rzeczy na mój temat. Nie wierze. Jak ty mogłaś tak o mnie nakłamać?!

- Ale przecież ja z nią nie rozmawiam. Nie lubimy się. Jest fałszywa. Nigdy w życiu bym nic złego o tobie nie powiedziała. Jesteś moją przyjaciółką.

- Na pewno?

- Na pewno.

- Ehh.. No dobrze. Przepraszam.

- Przyjedziesz dziś?

- Ok. Jeszcze muszę ci coś kupić.

- Nie musisz mi dawać prezentu. Wystarczy że będziesz.

- I tak ci coś kupie. Do zobaczenia.

- Pa. – pożegnałam się i pobiegłam wziąć prysznic.

          Zdążyłam się przygotować, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi. Gdy je otworzyłam ujrzałam stojących w progu Olę i Adama. Chwilę po nich dołączyła Julia. Usiedliśmy na kanapie i rozmawialiśmy, czekając za Klaudią.

         Klaudia jest dla mnie jak siostra. Poznałam ją jako pierwszą. Przyjaźnimy się już od ponad 10 lat. Z Olą, Julią i Adamem od 4, jednak wszystkich ich tak samo mocno kocham.

- Zgadnijcie jaki prezent zrobili mi rodzice.

- Ja nie mam pojęcia, a wy? – odpowiada pierwszy Adam.

- Szczerze mówiąc, to po twoich rodzicach się można wszystkiego spodziewać.

- Ja też nie mam pomysłu. Zresztą Ola ma racje. Więc… Co to takiego?

- Tak się składa że moi najukochańsi na świecie rodzice sprawili mi prezent, jakiego nigdy bym się nie spodziewała.

         Wstałam i wyjęłam bilet z szuflady, a potem pokazałam przyjaciołom. Siedzieli jak wmurowani. Nie dziwie im się. Zareagowałam tak samo.

- Czy to jest…

- Tak. To bilet na mecz Fc Barcelona – Lechia Gdańsk.

- To chyba najlepszy prezent pod słońcem!

- Nie chyba, tylko na pewno!

- Zdaję sobie z tego sprawę. Jak ja kocham moich rodziców! ♥

- Ej, mam sprawę. Zgarnij dla nas autografy od któregoś z piłkarzy.

- Jeśli w ogóle uda mi się do nich zbliżyć to będzie cud. Cieszę się, że przynajmniej obejrzę mecz w wykonaniu Barcy. A w dodatku to będzie debiut Neymara.

        Śmialiśmy się i rozmawialiśmy dalej, marząc jakby to było zagrać z którymś z piłkarzy Barcelony. Dużo rzeczy nas łączyło, ale chyba najlepszym wspólnym tematem była Barca i piłka nożna. Coś co kochaliśmy nad życie.

- Wiecie co.. Może ja zadzwonię do Klaudii? Rozmawiałam z nią dziś i mówiła, że przyjdzie. Nie wspominała też, że się spóźni.

- Dobry pomysł nie ma jej już od ponad godziny.

       Gdy wzięłam do ręki telefon i już miałam wybrać numer telefon zaczął wibrować. Dzwoni mama Klaudii.

- Halo?

- Wiktoria? Czy to ty?

- Tak proszę pani. Coś się stało? Właśnie miałam do pani dzwonić i zapytać czemu Klaudii jeszcze nie ma, bo… Halo? Jest tam pani?

- Tak, tak, jestem.

        Miała roztrzęsiony i zachrypnięty głos.

- Płacze pani? Dlaczego?

- Klaudia… Klaudia miała wypadek…

- Co takiego?!...